شمارهٔ ۴۸۰

تو جان و دل مایی من وصف تو چون گویم

بی چون و چرا گویم در وصف تو چون گویم

گه در طلب عشقت می افتم و می خیزم

گه از صفت حسنت می گریم و می مویم

هر چند که بحرم من نه جوی و نه نهرم من

من آ ب حیات ای جان از جام تو می جویم

بویی ز سر زلفت آورد صبا ناگه

آشفته آن بویم بر بوی تو می پویم

سرگشته و سرگردان در کوی تو ای جانان

آشفته آن زلفم دیوانه آن رویم

ناصح چه دهی پندم نگشود از آن بندم

تو مست هوای خود من مست می اویم

قاسم ز تو حیران شد در حلقه مستان شد

از دولت درد تو رخساره بخون شویم