شمارهٔ ۴۸۹

بر سر راهم بدید و گفت هی سن کیم سن

گفتم ای جان و جهان هم بوالعلا هم بوالحسن

بوالعلا یعنی رفیع القدر عالی منزلت

خود چه باشد بوالحسن یعنی حسن اندر حسن

هم حسن هم بوالحسن حیران آن روی نکوست

هرچه بینی دوست را بین در خفا و در علن

گر نمی دانی که سر عاشقی چه بود بدان

مرکب جان را میان کفر و ایمان تاختن

غرقه دریای شوقم آبم از سر در گذشت

چاره دل را نمی دانم زهی بیچاره من

ساقیا یک جام می بر جان سر مستم فشان

یا از آن خم مصفا یا از آن دردی دن

تیغ را برداشت تا بر جان زند گفتم که جان

از اجل دورست آن بر جان مزن بر جامه زن

جان و دل را در گرو کن تا شوی مقبول عشق

واستان از ساقی جان باده های ذوالمنن

قاسمی چون شیوه مردان حق راه فنا ست

فانی مطلق چو گشتی از فنا هم دم مزن