شمارهٔ ۵۰۱

این چنین مست و معربد بکجا ای دل و جان

که فدای قدمت باد همه جان و جهان

همچو تو یار نبودست بعالم کس را

همه بینی همه دانی همه جانی همه جان

ما بهر جای که بودیم و بهر نشایه که بود

عاشق روی تو بودیم بپیدا و نهان

دلم از کوی تو هرگز نرود جای دگر

عشق تو دار امان آمد و دریای عمان

ما درین بحر فنا گرچه شناور گشتیم

عشق دریای محیطست ندارد پایان

همه جا قصه این عشق معربد دیدم

جمله آفاق بگشتم ز کران تا بکران

قاسم از کوی خرابات چه دیدی برگوی

همه دلها متأله همه جانها حیران