شمارهٔ ۵۱۰

تن زنده بجان آمد و جان زنده بجانان

جان راهبر دل شد و دل راهبر جان

گر ترس سرت هست برو خواجه ازین کوی

کاغشته بخونند درین کوچه دلیران

در نقطه خالست صفای دل درویش

ای دوست مگو قصه ما کان و ما کان

هرگز سخن واعظ و ناصح نکند سود

زین سان که منم بی دل و دین بی سر و سامان

مهجورم و محرومم و معروف بافلاس

من دست تهی چون روم از کوی کریمان

از کس مهراسید اگر عاشق یارید

مستانه درآیید درین بیشه شیران

ای عشق سراسر همه لطفی و کرامت

در حسن تو ذرات جهان واله و حیران

هم آدم و هم شییی و هم احمد مختار

هم یوسف کنعانی و هم موسی عمران

آشفته و واله شده قاسم بشب و روز

زان روی دل افروز و زان زلف پریشان