شمارهٔ ۵۶۸

ای دل اگر تو عاشقی با عاشقان هم خانه شو

واندر میان عاشقان از عاشقی فرزانه شو

گر بر کف جا می نهد گر گوش می دارد به تو

چون آن کند رو باده خور چون این کند دردانه شو

منمای خود را با کسان هم با کسان هم ناکسان

چون گنج بی پایان شوی اندر دل ویرانه شو

دایم خطاب آید ترا از بارگاه کبریا

گر عشق می باید ترا در کوی ما دیوانه شو

ای دل بیا گر عاشقی گر عاشقی و صادقی

ور باده می باید ترا رو جانب میخانه شو

صد بار گفتم ای حرون گه از برون گاه از درون

در پیش شمع روی ما گر عاشقی پروانه شو

قاسم چه می گویی سخن از سر عشق من لدن

گر آشنای او شدی از خویشتن بیگانه شو