شمارهٔ ۵۹۱

از مسجد و میخانه وز کعبه و بتخانه

مقصود خدا عشق است باقی همه افسانه

بنما رخ زیبا را تا فاش بگویم من

قد اشرقت الدنیا من نور حمیانه

هر کس صفتی دارد با خود ز ازل آرد

تو عاشق حسن خود من بیدل و دیوانه

ای قبله جان من وی جان و جهان من

دیدار تو می بینم در کعبه و بتخانه

دلدار مرا گوید خود را و مرا وادان

من نور و تو تاریکی من شمع و تو پروانه

گر نور یقین با تو همراه شود بینی

آن خواجه نمی میره وین بنده نمی مانه

قاسم تو قصور خود و احسان خداوندی

می بینی و می بینه می دانی و می دانه