شمارهٔ ۵۹۲

بیا ای ماه کنعانی بیا ای شاه فرزانه

نمی دانم چه می گویم که عقلم گشت دیوانه

عجب حیران و سرمستم بگیر ای جان و دل دستم

که از مستی و حیرانی نمی دانم ره خانه

به کوی عاشقی پستم جنون افتاده در دستم

ز سودای تو سرمستم چه جای جام و پیمانه

اگر در کعبه و دیری رهین رؤیت غیری

همه ذکر تو افسون شد همه فکر تو افسانه

بیا و دیده روشن کن بیا و خانه گلشن کن

تو شمع مجلس جانی و جانها جمله پروانه

درآ در وادی حیرت برای هیبت و قربت

رها کن شیوه غفلت چو می دانی که می دانه

امید قاسم مسکین به جانانست پیوسته

که آن دلدار موری را سر مویی نرنجانه