شمارهٔ ۶۲۵

من قبله بدل کردم تا کی بود این کوری

جویای لقا گشتم تا چند ز مهجوری

گویند که نتوان دید آن یار گرامی را

آری نتوان دیدن تا غافل و مغروری

ای بحر چنین ساکن دلها ز تو شد ایمن

صد موج بلا خیزد آن لحظه که در شوری

در عشق زبون گردی انباز جنون گردی

گر قیصر و خاقانی گر خسرو و فغفوری

ای عشق عجایب ها در وصف تو می دانم

هم نایی و هم نایی طنبوری و طنبوری

گفتم ز چه مستی تو گفتا ز چه می پرسی

از باده منصوری نی از می انگوری

قاسم همه دولتها در وصلت آن یارست

در ماتم جاویدی گر غافل ازین سوری