شمارهٔ ۶۵۹

ز نور روی تو پیداست سر سبع مثانی

ز جبهه تو هویداست آن لطیفه که دانی

ز خواب جهل و ضلالت خلاص داد دلم را

صفیر بلبل خبرت ز گلستان معانی

بپیش من که من آزاد سر و باغ جهانم

مگو حدیث بهاران که از قبیل خزانی

حدیث حق چو شنیدی چو موم باش بفرمان

که کافریست تحکم برای منع معانی

ز قصهای تو روشن حدیث اول و آخر

ز غمزهای تو ظاهر رموز سر نهانی

اسیر باده شوقت هزار جان مصفا

رهین دردی دردت هزار عاشق و جانی

بحق روی چو ماهتبحق زلف سیاهت

مرا ز من بستانی بهر صفت که توانی

تو آفتاب حیاتی حیات جان و جهانی

فدای جان تو بادا هزار جان و جوانی

شدست قاسم بیدل ز نور روی تو حیران

بهیچ چیز نمانیچه گویمت بچه مانی