شمارهٔ ۶۷۸

دل ما بغمزه بردی رخ مه نمی نمایی

بکجات جویم ای جان ز که پرسمت کجایی

بگشا نقاب و آن رو بنما بماکه ما را

بلب آمدست جانها ز مرارت جدایی

بنماند جانم از درد و بماند تاا قیامت

بمن اسم جان سپردنبتو رسم دلربایی

نه چنان خراب و مستمکه توان مرا کشیدن

ز طریق عشق و رندیبصلاح و پارسایی

نفسی نقاب بگشادل و دین ببر بغارت

که دمی خلاص یابم ز غم منی و مایی

من اگر جفاست کارم بتو بس امیدوارم

بجز از تو کس ندارم که تو معدن وفایی

ز سر نیاز گفتم که گدای تست جانم

بکرشمه گفت قاسمتو گدای پادشایی