بخش ۱۹ - فی حقیقة الکون العشق والعقل والروح والقلب

چون نظر از ذات بیچون قدیم

برصفات خویشتن بودش مقیم

عشق را جنبش ازآنجا شد عیان

گر طلب کاری حقایق را بدان

داشت بر افعال خود دایم نظر

از صفات خود بصیر خیر وشر

عقل والا زین نظر آمد پدید

هر که از اهل نظر آمد بدید

این نظر را معرفت کردند نام

وان یک ی دیگر محبت والسلام

گشت طالع نور روح از نظرتین

شد جهان را صد فتوح از نظرتین

آفتاب عشق بر مرآت روح

چونکه تابان گشت ازعین فتوح

دل چو ماهی در وجود آمد ازین

محض عرفانست اگر مردی ببین

عکس آنهاراکه گفتمهر یک ی

میک ند بر دل تجلی بی شکی

بعد ازین بر نفس میگیرد قرار

این تجلی ها بامر کردگار

ذره ای گر درد عرفان باشدت

این سخن ها خوشتر از جان باشدت