شمارهٔ ۸

ز جوش عاشقان گرم است بزم آن شاه خوبان را

که می باشد نمودی با رعیت پادشاهان را

ز ابروی تو زخم کاریی دارم به قصد من

مده دیگر به زهر چشم آب آن تیر مژگان را

ز هم بگشای لب وز لطف حرفی گوی با عاشق

توان زد تا به کی بر درج گوهر قفل مرجان را

کسی قدر سخن های تو را چون من نمی داند

کجا هرکس شناسد قدر گوهرهای غلتان را

به زنار سر زلف تو قایم کرده ام ایمان

مفرما هجر از این بیشم مکش کافر مسلمان را

می زهد ریا قصاب تا کی می توان خوردن

به جام صبح گاهی یاد می کن می پرستان را