شمارهٔ ۱۶

بیایید ای حریفان تا مگر جوییم راهی را

به سوی عشق از این نامرادی ها پناهی را

ز رخسار و قد و چشم تو هر کس می برد بخشی

گلستان رنگ و سرو اندام و آهو خوش نگاهی را

بر آب افتد اگر عکسی از آن برگشته مژگانش

برون آرد روان از آب چون قلاب ماهی را

به تقصیر نگاهی می دهد جان در ره جانان

چو عاشق کس نمی داند زبان عذرخواهی را

متاع ناروایی داری از قصاب از او بگذر

که اینجا می پسندند اشگ سرخ و رنگ کاهی را