شمارهٔ ۴۶

نخلی است روزگار و مرا تیشه شیشه است

خارا است دهر و در دلم اندیشه شیشه است

ناخن به دل شکستم و غم ره به در نیافت

سنگ است بیستون و مرا تیشه شیشه است

دارد خطر ز جنبش مژگان دو دیده ام

آبی که مانده است در این بیشه شیشه است

کو دل گرفته ای که بگرییم ساعتی

خالی دلی که می کند اندیشه شیشه است

غیر از شکست دل ثمری دسترس نشد

گویی نهال عمر مرا ریشه شیشه است

مستی تمام در نگه ساقی است و بس

گر بی شراب نشیه دهد شیشه شیشه است

قصاب تنگدل مشو از جور روزگار

ظلم است سنگ و این دل غم پیشه شیشه است