شمارهٔ ۱۲۹

خوبان چو خنده بر من بی تاب کرده اند

دردم دوا به شربت عناب کرده اند

در زیر ابرویت صف مژگان ز راه کفر

برگشته اند و روی به محراب کرده اند

فارغ نشین که آن مژه های بهانه جو

خون خورده اند تا دل ما آب کرده اند

خاکستری که مانده ز پروانه های شمع

روشن دلان بزم تو سیماب کرده اند

آسودگان سایه شمشیر ناز تو

از سر کشیده دست و دمی خواب کرده اند

گاهی شناوران امید وصال تو

بیرون سری ز روزن گرداب کرده اند

دیوانه ها که دل به هوای تو بسته اند

بنیاد خانه در ره سیلاب کرده اند

یا رب به داغ و درد جدایی شوند اسیر

آنان که منع خاطر قصاب کرده اند