شمارهٔ ۱۴۳

دل من چون به هوای سفری برخیزد

مشت خاکی است که از رهگذری برخیزد

می شود دام هوا بهر گرفتاری او

زآشیانم اگر افتاده پری برخیزد

بر زمین چون گذری گوشه چشمی می دار

شاید از راه تو صاحب نظری برخیزد

پا مزن بر من دلسوخته زآن می ترسم

که ز خاکسترم آن دم شرری برخیزد

پر مکرر شده خوب است که زین بعد فلک

بنشیند به زمین تا دگری برخیزد

خوب رویان چو گلش بر سر خود جای دهند

هر که چون غنچه ز یک مشت زری برخیزد

خبر از داغ دل لاله نداری قصاب

مگر از خاک تو خونین جگری برخیزد