شمارهٔ ۱۶۱

ندیدم چون تو شوخ از سرکشی برگشته مژگان تر

ندیدم از تو آشوب جهانی نامسلمان تر

ز بهر آنکه ریزی بر زمین خون اسیران را

شوی از چشم مست خویشتن هر روز مستان تر

خرام از قد و قد از ناز و ناز از جلوه زیباتر

نگاه از چشم و چشم از طور و طور از شیوه فتان تر

بیان کردم حدیث دوری و شرح شب هجران

پریشان کرد زلف و گفت از زلفم پریشان تر

ز بهر پیشکش جان بر کف دست آمدم سویش

چو دیدم ابروی خون ریزش از شمشیر بران تر

چو بشنید این غزل را از ره مهر و وفا سویم

تبسم کرد و گفت ای خانه از ویرانه ویران تر

تو گر قصاب خواهی سبز بستان محبت را

بباید کرد پیدا دیده ای از ابر گریان تر