شمارهٔ ۱۶۶

شده ست از بس که روز از ماه و ماه از سال رسواتر

مرا هر لحظه گردد صورت احوال رسواتر

مکن دل پایبند شاهد دنیا که در محفل

کند معشوقه بدشکل را خلخال رسواتر

ندانم صیدگاه کیست این صحرای پر وحشت

که از صید گرفتار است فارغ بال رسواتر

قلندرمشربان را پرده پوشی کی بود لازم

در این ره کوچک ابدال است از ابدال رسواتر

ز بی تابی ره سیلاب را کی می توان بستن

کند نوکیسه را هر دم غرور مال رسواتر

گذشت از حد تو را رسوایی ای قصاب می ترسم

که سازد روز حشرت نامه اعمال رسواتر