شمارهٔ ۱۸۳

مهی دارم که هرگه پرده بردارد ز رخسارش

رود خورشید در زیر نقاب از شرم دیدارش

بتی غارتگر هوشی ز قد با سرو هم دوشی

ز لب چون غنچه خاموشی که کس نشنیده گفتارش

فرنگی طفل بی باکی به قصد دین و ادراکی

ز زلف افکنده فتراکی که عالم شد گرفتارش

ز دل بی رحم صیادی ز درس دانش استادی

ز قامت سرو آزادی که حق باشد نگهدارش

به تیره غمزه دل دوزی به رخ شمع شب افروزی

به غبغب صبح نوروزی که گلریزان بود کارش

سراپا کافرستانی ز پا تا سر گلستانی

که گلچین هوس هرگز نچیده گل ز گلزارش

مریض عشق او را درد افزون می شود دایم

به در کی جان برد قصاب هرکس گشت بیمارش