شمارهٔ ۱۸۵

ماییم و درد و داغ دل بی قرار خویش

وامانده ایم در همه کاری به کار خویش

چون نحل موم حاصل ما در خزان ماست

هرگز نچیده ایم گلی از بهار خویش

از سیلی ای است کز کف ایام خورده ایم

رنگی که داده ایم به روی عذار خویش

روشن ز نور عشق همین استخوان ماست

شمعی که می بریم برای مزار خویش

خود را چو باد بر سر هر شعله می زدیم

می داشتیم گر نفسی اختیار خویش

چون دانه خردناشده زین کهنه آسیا

بیرون نمی نهیم قدم از حصار خویش

قصاب چند بیت ز ما ماند در جهان

چیزی نداشتیم جز این یادگار خویش