شمارهٔ ۱۸۹

عشق آمد و مرا ز الم می کند خلاص

شوق غم توام ز ستم می کند خلاص

شور جنونت ار برسد یک جهت مرا

از ورطه وجود و عدم می کند خلاص

یاری کند اگر مژه در راه کوی دوست

ما را ز دست نقش قدم می کند خلاص

یک جلوه تو ای مه من بت پرست را

یک بارگی ز قید صنم می کند خلاص

وصلت دچار گر شود ای دل ربا مرا

از جستجوی دیر و حرم می کند خلاص

ما را دل از نظاره گل های داغ تو

از آرزوی باغ ارم می کند خلاص

قصاب اگر نقاب گشاید ز رخ نگار

دست مرا ز دامن غم می کند خلاص