شمارهٔ ۱۹۴

می دهد هر ساعتی چشمش شرابم ز اعتراض

می نماید آتش لعلش کبابم ز اعتراض

نیست حرفش بیش از این کز پیش من کم کن گذر

زیر لب گاهی که می گوید جوابم ز اعتراض

روبرو هرگه که برخوردم به آن دریای حسن

همچو ماهی در خوی خجلت بر آبم ز اعتراض

همچو موم نحل کز خورشید می پاشد ز هم

پیش رخسار تو چون آیم خرابم ز اعتراض

دست از جان شسته در پیشش گریزم هر نفس

بر سر دریای بی تابی حبابم ز اعتراض

کی مرا بیدار سازد خوف روز رستخیز

چون کند افسون چشم او به خوابم ز اعتراض

می برد قصاب بی هوشی به راه گلشنم

چون زند آن دل ربا بر رخ گلابم ز اعتراض