شمارهٔ ۲۱۸

کم خور ای روشن ضمیر از سفره دو نان نمک

نیست آسان خوردن دانا دل از نادان نمک

می خورند از بس که با یکدیگر از روی نفاق

عالمی را در حقیقت کرده سرگردان نمک

قدر مردان بر طرف شد زین نمک نشناس چند

تا به کی نوشند این مردان ز نامردان نمک

شرط ها دارد به جا آوردن آن مشکل است

خوردن آسان نیست ور یک ذره با رندان نمک

لقمه ای بی خون زخم دل گوارای تو نیست

درد اگر خواهی مخور از دست بی دردان نمک

از برای امتحان ناکس و کس کافی است

یک سرانگشتی که بخشد در بن دندان نمک

دوش گریان می شدم قصاب از کویش که ریخت

آن سراپا ناز بر زخم دلم خندان نمک