شمارهٔ ۲۲۴

نمی رفتم برون از جاده گر هشیار می بودم

به منزل می رسیدم گر شبی بیدار می بودم

درشتی پیکرم را زیر دست کوهکن دارد

نمی خوردم بر اعضا تیشه گر هموار می بودم

ز گردون شکوه بیجا چه گویم ز آنچه خود کردم

نمی بودم غمین گر خویش را غمخوار می بودم

ز غم چون شمع از شرح غمت خاموش می گشتم

زمانی گر ز شغل خویشتن بی کار می بودم

تو آن روزی که با رخسار چون گل در چمن بودی

چه می شد گر من آن خار سر دیوار می بودم

جدا کی می نمودم دیگر از دل عکس جانان را

اگر آیینه آسا محرم اسرار می بودم

به پیش چشمم اطراف چمن می بود زندانی

زمانی بی تو گر در جانب گلزار می بودم

در این دیر کهن قصاب نزد زاهدان من هم

اگر می داشتم سر صاحب دستار می بودم