شمارهٔ ۲۳۷

زآتش عشق تو در هرجا که مأوا می کنم

همچو بوی عود خود را زود رسوا می کنم

کم فضایی بین که مثل غنچه در گلزار دهر

همچو گل می پاشم از هم گر دلی وا می کنم

بی کسم چندان که جسم خویش می کاهم چو نی

همدمی تا از برای خویش پیدا می کنم

سربه زیرم از حیای او نه از وهم رقیب

کافر عشقم اگر از شاه پروا می کنم

می دهم دل تا بگیرم زلف در بازار حسن

مصحفی آورده با زنار سودا می کنم

گرچه هستم از تهی دستان ولی همچون حباب

خویش را از یک نفس واصل به دریا می کنم

چون ز شیخان ریایی مطلبی حاصل نشد

بعد از این قصاب در میخانه مأوا می کنم