شمارهٔ ۲۵۰

به بزم دهر حرف دشمنی عام است می دانم

لبی کز شکوه نگشاید لب جام است می دانم

همین باشد میسر کیمیای وصل عاشق را

نشان از هستی عنقا همین نام است می دانم

به کار خستگان خویش می کن گوشه چشمی

غذای عاشق بیمار بادام است می دانم

مکن منعم ز بیتابی که چون سیماب عاشق را

نگردد آنچه گرد خاطرآرام است می دانم

ندارند اهل شوق از هیچ جانب راه بیرون شو

جهان مرغان دل را سربه سر دام است می دانم

مخور تا می توان ای دل فریب جلوه دنیا

نگردد آنچه حاصل در جهان کام است می دانم

تفاوت نیست وصل و هجر حیران مانده او را

به پیش چشم اعمی صبح چون شام است می دانم

طمع دل از هوای وصل جانان برنمی دارد

وگرنه آرزوی عاشقان خام است می دانم

ز قصاب پریشان از سر و سامان چه می پرسی

به قربان تو عاشق بی سرانجام است می دانم