شمارهٔ ۲۵۴

گفت دلبر بر من از حسرت نگر گفتم به چشم

غیر من بر دیگری منگر دگر گفتم به چشم

گفت اگر داری سر وصلم در این محنت سرا

بایدت کرد از جهان قطع نظر گفتم به چشم

گفت دور از ماه رخسارم نباید بازداشت

چون کواکب دیده هر شب تا سحر گفتم به چشم

گفت اگر داری هوای گرد سر گردیدنم

تا بگویم آمدن باید به سر گفتم به چشم

گفت دور عارضم در تیرگی چون مردمک

بایدت بنشست هر شب تا سحر گفتم به چشم

گفت اندر بزم من گریان و سوزان همچو شمع

غوطه باید خورد در خون جگر گفتم به چشم

گفت اگر خواهی که باشی در شهادت سرخ روی

خون به جای اشک بار از چشم تر گفتم به چشم

گفت اگر قصاب می خواهی گلی گیری از آب

بایدت تر ساخت خاک رهگذر گفتم به چشم