شمارهٔ ۲۷۶

درد او هرچند بسیار است در جان باش گو

یار از این معنی خبردار است پنهان باش گو

ما که در پیش غم اصلا پای کم ناورده ایم

مدعای او گر آزار است هجران باش گو

کلبه بی دوست را تعمیر کردن ابلهی است

دل تهی چون از غم یار است ویران باش گو

در حقیقت منصب آیینه و عاشق یکی است

هر دو را مقصود دیدار است عریان باش گو

از شکرخند سپهر پرفریب از ره مرو

آخر این بی رحم خون خوار است خندان باش گو

جنس دانش را نمی گیرند بی دردان به هیچ

این گهر چون بی خریدار است ارزان باش گو

می کند قصاب جوش گریه روشن دیده را

تا چراغ ما شرربار است سوزان باش گو