شمارهٔ ۲۹۹

می کنم کعبه صفت طوف سر کوی کسی

برده از راه دلم را خم ابروی کسی

ای نسیم سحر امروز به خود می بالی

مگر افتاده رهت بر خم گیسوی کسی

سامری کاین همه در سحر به خود می بالید

برنخورده است به یک نرگس جادوی کسی

ای شب از تیرگی خویش مزن لاف گزاف

ظلمت آن است که من دیده ام از موی کسی

ای صبا عطر فشانی ز کجا می آیی

بی خودم ساز گر آورده ای از بوی کسی

کی توانم که به دامان زنمش دست وصال

من که رو سوی کسی دارم و او سوی کسی

باخبر باش از این طایفه آخر قصاب

می شوی کشته ز تیغ خم ابروی کسی