شمارهٔ ۳۰۳

نفس در سینه ام چون ناله تار است پنداری

بساط عشرتم گرم از دل زار است پنداری

برافکن پرده از رخسار و بنما ماه تابان را

که بی روی تو روزم چون شب تار است پنداری

گرفتم چون سر زلف تو از کف رفت ایمانم

به دستم هر سر موی تو زنار است پنداری

به تعلیم فلاطون خاطرم راضی نمی گردد

دلم در کج مزاجی طفل بیمار است پنداری

به هر جا می روم دست از دل من برنمی دارد

در این محنت نصیبی ها غمم یار است پنداری

به جای سبزه ز آب دیده ما لاله می روید

مدار کشت ما با چشم خون بار است پنداری

برو قصاب زین دردی که ما داریم تا محشر

تو را آه و مرا این ناله در کار است پنداری