شمارهٔ ۳۰۵

بس که کردم گریه شد خونابم از اعضا تهی

دیده ام شد ز انتظار او ز دیدن ها تهی

تا شدی از دیده غایب جان ز جسم آمد به لب

مست را پیمان پر شد گشت چون مینا تهی

یافتم دیگر که کاری برنمی آید از او

چون سر شوریده ما گشت از سودا تهی

خشک شد با آنکه چشمم چشمه زاینده بود

از هجوم گریه آخر گشت این دریا تهی

چون جرس عمری به سر بردیم در افغان نشد

محمل او ذره ای از بار استغنا تهی

پرتو نور تو دارد جلوه در آیینه ها

چون نظر برداشتی ماندند قالب ها تهی

می بخور قصاب و عشرت کن که در بزم قضا

باده محنت نشد هرگز ز جام ما تهی