شمارهٔ ۶ - کوی وفا

عزیزا هیچ می دانی چه ها با جان ما کردی

هر آن جوری که کردی ز ابتدا تا انتها کردی

تو را گر نیست در خاطر بگویم تا چه ها کردی

از آن روزی که با آشوب عشقم آشنا کردی

نه بر زخمم نمک سودی نه بر دردم دوا کردی

نه ره نظاره ام را با جمال با صفا دادی

نه گوشم را کلامی ز آن لب دیرآشنا دادی

نه زنجیری به دستم ز آن سر زلف دوتا دادی

نه پا را رخصت سیر سر کوی وفا دادی

نه لب را آشنای جرأت عرض دعا کردی

نه محتاج عجم یک جو نه ممنون عرب بودم

نه غمگین یک زمان در فکر دیبا و قصب بودم

نه لب شیرین به نوش شکر و شهد طرب بودم

نه من در کنج عزلت فارغ از قید طلب بودم

مرا دلداده ای وحشی غزالی بی وفا کردی

جنون ما ز کوی و شهر بر صحرا کشید آخر

هر آن داغی که بر دل بود بر رسوا کشید آخر

میان ما و مجنون عشق بر دعوا کشید آخر

شکیب از ما رمید و عقل از ما پا کشید آخر