شمارهٔ ۴۰ - در مدح ابومنصور وهسودان

دل بدو دادم که جان از روی او شادان شود

جان من هست او سزد گر دل فدای جان شود

گر بر او نازد دل و جان نیست طرفه زان کجا

دل سوی دلبر گراید جان سوی جانان شود

چون گل خندانش رخ چون لاله نعمانش لب

گریه بر خلق افتد از عشقش اگر خندان شود

لاله نعمان توان چید از رخش در ماه دی

ور بخندد بزم از او پر لؤلؤ عمان شود

ور فروغ دو رخش بر لؤلؤ عمان فتد

لؤلؤ عمان برنگ لاله نعمان شود

قطره باران شود لؤلؤ و هم لؤلؤ ز شرم

گر بدندانش نمایی قطره باران شود

روز رخشان گردد از زلف سیاهش تیره شب

وز رخش چون روز رخشان تیره شب رخشان شود