شمارهٔ ۴۳ - در مدح ابوالیسر

همی ستیزه برد زلف یار با شمشاد

شگفت نیست گر از وی همیشه باشم شاد

گهی بپیچد و بستر بسیجد از دیبا

گهی بتازد و زنجیر سازد از شمشاد

ز قیر بر گل خندان هزار سلسله بست

ز مشگ بر مه تابان هزار نافه گشاد

گره گشاید از او باد و مشگ بارد ماه

زره نماید از او ماه و مشگ ساید باد

خجسته بر دل چون عشق و تیره چون هجران

عزیز بر دل چون داد و خوار چون بیداد

نه رنج رنج نمای و نه جور جور فزای

نه کفر کفر نشان و نه سحر سحر نهاد

درست گویی او را صبا بنفشه سپرد

درست گویی او را نسیم غالیه داد

چو دید چین وی آن چین خود فرامش کرد

چو دید بوی وی این بوی خود ببرد از یاد

اگر شکست مرا از غم او چگونه شکست