شمارهٔ ۵۷ - در مدح ابوالحسن علی لشگری

ای دلارام و دل آشوب و دلاویز پسر

عهد کرده بوفا با من و نابرده بسر

غم عشق تو روانم بلب آورده بلب

درد هجر تو توانم بسر آورده بسر

شمنان چون تو ندیدند و نبینند صنم

پریان چون تو نزادند و نزایند پسر

تا فراق تو خبر بود عیان بود تنم

تا فراق تو عیان گشت تنم گشت خبر

گر بنالم کنم از تف جگر دریا خشک

ور بگریم کنم از آب مژه هامون تر

تو بزر اندر پوشیده همی داری سیم

من بسیم اندر پوشیده همی دارم زر

من بیارایم هر روز رخان را بسرشگ

تو بیارایی هر روز میان را بکمر

نه همی کم شود از تف جگر آب مژه