شمارهٔ ۹۸ - فی المدیحه

نهاد روی بما دولت و سعادت باز

ز رنج و درد بدل دادمان سلامت و ناز

گرفت سعد فراز و گرفت نحس نشیب

گرفت رنج نشیب و گرفت ناز فراز

نهفته سود در آمد ز خواب و خفت زیان

حقیقت آمد و اندر نوشت کار مجاز

برست تن ز نهار و برست دل ز نهیب

برست سر ز گزند و برست جان ز گداز

دو بهره مانده ز روز خجسته آمد عید

بدیمه اندر نوروز بخت کرد آغاز

بسا کسا که فرو برده بود سر بگریز

بسا کسا که جگر خسته بدبگرم و گداز

گرفته بود گهی چند میش موطن شیر

گرفته بود گهی چند زاغ مسکن باز

کنون بجایگه خویش شیر باز آمد

کنون بجایگه خویش باز بر شد باز

از آنکه شمس ملوک و از آنکه شمس الملک