شمارهٔ ۱۲۸ - در مدح امیر ابوالفتح

اگر نجست زمانه بلای خلق جهان

چرا ز خلق جهان روی او بکرد نهان

اگر نخواست دلم زار و مستمند چنین

چرا نگاشت رخش خوب و دل فریب چنان

اگر نگشت دل من تنور آتش عشق

چرا ز دیده من خاست دم به دم طوفان

اگر نه پشت من و زلف تو ز یک نسبند

چرا چو زلف تو شد پشت من دو تا و نوان

اگر نه چشم من ابر است چهره تو چو گل

چرا ز گریه من او همی شود خندان

اگر نه زلف سیاه تو گشت چوگان باز

چرا ز سیمش گوی است و از سمن چوگان

اگر نه یزدان درمان درد بر تو نوشت

چرا دو چشم تو درد آمده ست و لب درمان

اگر نه حیوان اندر لبت نهاد خدای