شمارهٔ ۱۳۰ - بهاریه و خطاب به ابر

الا ای پرده تاری به پیش چشمه روشن

زمانی کوه را ترگی زمانی چرخ را جوشن

دژم رویی و گیتی را کند آثار تو خرم

سیه فامی و عالم را کند دیدار تو روشن

گهی بر گوشه گردون نهاده مر ترا گوشه

گهی بر دامن خورشید بسته مر ترا دامن

گهی بادت بود مرکب گهی چرخت بود میدان

گهی برت بود مکمن گهی بحرت بود معدن

گهی چون پشت شاهینی و گه چون سینه آهو

گهی چون سیمگون خزی گهی چون نیلگون ادکن

تو بربستی درختان را هم از بیجاده پیرایه

تو پوشیدی چمنها را هم از فیروزه پیراهن

زمین را رنگ تو دارد برنگ صدر حورالعین

هوا را لون تو دارد بلون جان اهریمن

میان هر زمینی هست گویی صد نگارستان

میان هر درختی هست گویی صد چغانه زن

شمال اندر میان باغ و بوستان هست زرافشان

سحاب اندر میان دشت و وادی گشته دیباتن

بهر کاخی که بنشینی ازو بینی دو صد خرگه