شمارهٔ ۱۴۶ - در مدح شاه ابوالحسن و شاه ابومنصور

بتی که سجده برد پیش او مه گردون

به نیکویی بر او نیکوان دیگر دون

بدان دو لاله مصقول دل کند مشغول

بدان دو سنبل مفتول دل کند مفتون

اگر نوان و نگونست زلف او چه عجب

که صد هزار دلست اندر او نوان و نگون

ایا بروی چو گلنار خیز و باده بیار

چو باده ساز رخ خود ز باده گلگون

اگر نبید بهر جای و هر زمین نهی است

بگنجه نیست بر من نبید نهی اکنون

از آنکه گنجه کنون خلدعون را ماند

نبید نهی نباشد بخلدعدن درون

زمین بدیبه و زر اندرون شد پنهان

هوا بعنبر ومشگ اندرون شده معجون

همان وصال پدیدار گشت در هجران

همان بهار پدیدار گشت در کانون

ز بس نثار که کردند بر زمین گویی