شمارهٔ ۱۶۳ - در مدح میر ابونصر مملان

شد برگ رزان زرد ز آذر مه و آبان

شد آب رزان سرخ چو بیجاده تابان

دیدار رزان زرد شد و آب رزان سرخ

حکمی که خداوند کند هست صواب آن

گر آب ببرد از گل و گلزار مه مهر

پاییز بیاراست بآیین رز آبان

تا زاغ بیابانی در باغ وطن ساخت

شد بلبل خوشبانگ سوی کوه و بیابان

بیدار شده نرگس و نارنگ ولیکن

در خواب گران رفته گل و لاله خندان

آن هر دو بدیدار چو اشگ و رخ عاشق

وین هر دو بدیدار چو روی و لب جانان

تا سیب بکردار زنخدان بتان شد

بفزود مرا مهر بت سیم زنخدان

تا ابر بکافور بپوشید سر کوه

از باد بدینار بیاراست گلستان

آن حور زره پوش و بت سیم بناگوش