شمارهٔ ۱۶۵ - در مدح ابوالحسن علی لشگری

غالیه دارد کشیده بر شکفته ارغوان

ارغوان دارد شکفته بر منقش پرنیان

ارغوان هر روزه تازه تر بزیر غالیه

غالیه هر روز خوشبوتر بگرد ارغوان

از جفاجویی که هست آندلبر ناسازگار

از ستمکاری که هست آندلبر نامهربان

بر دلم باشد گمان هجر او همچون یقین

بر دلم باشد یقین وصل او همچون گمان

من برنگ زعفران و او برنگ لاله برگ

من بنرخ لاله برگ و او بنرخ زعفران

روی او چون گلستان و موی او چون سنبلست

طرفه رسته سنبل او در میان گلستان

گر نه از دل خاست عشقش چون درآویزد بدل

ور نه از جان خاست مهرش چون درآمیزد بجان

از خیال روی من باشد خزان اندر بهار