شمارهٔ ۱۸۲ - فی المدیحه

ایا بهار من و عید نیکوان سپاه

چو ماه ز ابر همی تابی از قبای سیاه

بصید رفتی و پدرام بازگشتی شام

برنگ و بوی رخ و زلف خویشتن می خواه

مییی که وقت سحر زو نسیم گیرد گل

مییی که گاه شب از وی فروغ گیرد ماه

اگر بسنگ نمایی عقیق گردد سنگ

وگر بکاه رسانی عبیر گردد کاه

چو آب و آتش فروز باد شکن

بطعم انده و شادی فزای و انده کاه

تباه اگر بخورد زو شود بوقت درست

درست اگر بخورد زو نگردد ایچ تباه

ایا ز چهره تو ماه و گل سیاه و خجل

یکی باول روز و یکی به آخر ماه

برنگ تو به بناگوش و طلعت و رخ و بر

قبای و جعد و سر زلف و دل برنگ گناه

بگاه خویش بود خوشگوار و خوش همه چیز