شمارهٔ ۱۸۴ - فی المدیحه

ای روی تو از چشمه خورشید سما به

در روی زمین یار نیابی تو ز ما به

بی مهر و هوای تو دل خویش نخواهم

گر زو چو هوا گشت تن من ز هوا به

مهر تو تهی کرد دل ریش من از درد

از درد تهی به دل و از مهر ملا به

آزاد تنی به بود از بنده تنی لیک

ز آزاد تنی بندگی مهر و وفا به

ای سروسهی قد تو از سرو روان به

وی ماه زمین روی تو از ماه سما به

زان دل بتو دادم که سزای دل و جانی

دل دیر بدست آید دادن بسزا به

خوبی و وفا هر دو بهم گرد نیایند

خوبی همه خوبست وزان نیز وفا به

هستی تو بخوبی و وفا به ز نکویان