شمارهٔ ۱۹۶ - در مدح ابونصر محمد

ای نگاری که ز دل کفر و ز رخ دین آری

دل من بردی و کردی رخ من دیناری

چشم تو دین برباید رخ تو باز دهد

چه بلایی تو که هم دین بر و هم دین آری

گل با خار بود نرگس بی خار بود

چون تویی نرگس پر خار و گل بی خاری

بستردی این دل پر رنگ ز زنگار بلا

غم آن عارض چون رنگ خط زنگاری

گر دو صد جور کنی بر دل من نشمارم

گر یکی بوسه زنم بر لب تو بشماری

گر با سلام کند روی تو دعوی ز چرا

گردش آن خط سیاه تو کند زناری

نشود دم زدنی دور ز من لشگر غم

جز به من راه ندارد بجهان پنداری

نه همی گردد بیزار فراق تو ز من