شمارهٔ ۵ - در مدح امیر ابراهیم بن حسن

آن دلبری که خوبی بسیار یار اوست

دردا که در دلم همه پیکار کار اوست

گرد سرای وصل نگشته است یک نفس

پیش در فراق بصد بار بار اوست

در نار هجر روی چو آبی شدم از آنک

دارنده عاشقان را در نار نار اوست

گر عاشق دو تای ز مشگین او منم

سست و نوان و زار چو بیمار مار اوست

خون شد دلم ز عشقش و گشتم نحیف و زار

دورم از آن دو غمزه خونخوار خوار اوست

از وی همیشه قالب خون خوار خوار به

وانکو ز زخم هست در آزار زار به

تا جان غلام آن بت آزاد زاد شد

دل را مدام صورت فریاد یاد شد

اشکم بموج گشت ز بیداد او چنانک