شمارهٔ ۱۱۱

امیرا بر همه میران خداوند و امیری تو

بطبع و رای برنایی بعقل و هوش پیری تو

چو دولت ناگرانی تو چو نعمت ناگزیری تو

سزاوار قبادی تاج و کاوسی سریری تو

بهر کاری که خواهد بود در گیتی بصیری تو

جهان بر ما چو افریدون بدانایی بگیری تو

بجان دوستان اندر چو نوشروان پیری تو

بچشم دشمنان اندر چو زهرآلود تیری تو

از اکنون تا گه آدم امیربن امیری تو

بدانش بی بدیلی تو بدولت بی نظیری تو