فصل

بدان که چنان که کیمیا در گنجینه هر پیرزنی نیابند بلکه در خزانه ملوک یابند کیمیای سعادت ابدی نیز هر جای نباشد در خزانه ربوبیت باشد و خزانه تعالی در آسمان جواهر فریشتگان است و در زمین دل پیغمبران است پس هر که این کیمیا جز از حضرت نبوت جوید راه غلط کرده باشد و آخر کار وی قلابی باشد و قلابی وی آشکارا گردد و پندار وی رسوا شود و با وی گویند فکشفنا عنک عطاءک فبصرک الیوم حدید

و از رحمتهای بزرگ ایزد تعالی یک آن است که صد و بیست و چهار هزار پیامبر را به خلق فرستاد بدین کار تا نسخت این کیمیا در خلق آموزند و با ایشان بگویند که جوهر را در بوته مجاهدت چون باید نهاد و اخلاق ذمیمه را که خبث و کدورت دل از اوست از وی چون باید زدود و اوصاف حمیده را به وی چون باید کشید و از بهر این بود که چنان که به پادشاهی و پاکی خود تمدح کرد و به فرستادن انبیا صلوات الله علیهم اجمعین نیز تمدح کرد و منت نهاد و گفت

یسبح لله ما فی السماوات وما فی الأرض الملک القدوس العزیز الحکیم

هو الذی بعث فی الأمیین رسولا منهم یتلو علیهم آیاته ویزکیهم ویعلمهم الکتاب والحکمة وإن کانوا من قبل لفی ضلال مبین ویزکیهم آن بود که اخلاق ناپسندیده که صفات بهایم است از ایشان پاک کند ویعلمهم الکتاب والحکمة آن است که صفات ملایکه را لباس و خلعت ایشان گرداند و مقصود از این کیمیا آن است که از هر چی می نباید وی را - و آن صفات نقص است- پاک و برهنه شود و به هر چه می بباید -و آن صفات کمال است- آراسته شود و سرجمله های این کیمیا آن است که روی از دنیا بگرداند و به خدای تعالی آورد چنان که اول رسول را تعلیم کرد و گفت واذکر اسم ربک و تبتل الیه تبتیلا و معنی تبتیل آن بود که از همه چیزها گسسته گردد و همگی خود بدو دهد فذلک این کیمیا این است و تفصیل این دراز است