بخش ۲۰ - فصل(در آداب محاسن)

محاسن که دراز شود روا باشد که مقدار یک قبضه بگذارد و دیگر ببرد تا از حد بیرون نشود ابن عمر و جماعتی از تابعیان چنین کرده اند رضوان الله علیهم اجمعین و گروهی گفته اند که فراتر باید گذاشت

و بدان که در محاسن ده چیز کراهیت است

اول خضاب سیاه کردن که در خبر است که این خضاب اهل دوزخ است و خضاب کافران است اول کسی که این کرده است فرعون است و ابن عباس روایت می کند که رسول ص گفت که در آخر الزمان قومی باشند که به سیاهی خضاب کنند و ایشان به وی بهشت نیایند و در خبر است که بدترین پیران آنانند که خویشتن را به جوانان ماننده کنند و بهترین جوانان آنانند که خویشتن را به پیران ماننده کنند و سبب این نهی آن است که این تلبیسی است به غرض فاسد

دوم خضاب سرخی است و زردی است و این اگر غازیان کنند تا کفار برایشان دلیر نشوند و به چشم ضعیف و پیری بدیشان ننگرند این سنت است و بدین غرض بعضی از علما نیز خضاب سیاهی کرده اند اما اگر این غرض نبود هم تلبیس باشد روا نبود

سوم سپید کردن محاسن به گوگرد تا پندارند که پیر شده است خر وی بیش دارند و این از حماقت بود که حرمت به علم و عقل باشد و به پیری و جوانی نبود و انس رحمهم الله می گوید که رسول ص فرمان یافت و در همه موی وی بیست موی سپید نبود

چهارم آن که موی سپید را از محاسن ببرد و از پیری ننگ دارد و این چنانستی که از نوری که خدای تعالی ورا داده است ننگ می دارد و این از جهل باشد