بخش ۳۹ - آداب و دقایق زکوه دادن

اگر کسی خواهد که عبادت او زنده باشد و بی روح نبود و ثواب او مضاعف باشد باید که هفت وظیفه نگاه دارد

وظیفه اول آن که تعجیل کند در زکوه دادن و پیش از آن که واجب شود در جمله سال می دهد و بدین سه فایده حاصل آید یکی آن که اثر رغبت عبادت بر او ظاهر شود که دادن پس از وجوب ضرورت باشد چه اگر ندهد معاقب باشد و آن از بیم بود نه از دوستی و شفقت

دوم آن که شادی به دل درویشان رساند به زودی تا دعا به اخلاص تر کنند که شادی ناگاه بینند و دعای ایشان حصاری بود از جمله آفات

سوم آن که از عوایق روزگار ایمن شود که در تاخیر آفات بسیار است و بود که عایقی افتد و از این خیر محروم ماند و چون در دل رغبت چیزی پدید آمد به غنیمت باید داشت که آن نظر را دو جهت بود و زود بود که ابلیس حمله آورد فان قلب المومن من اصابع الرحمن

یکی را از بزرگان در طهارت جای در دل افتاد که پیرهن به درویش دهد مریدی را آواز داد و پیراهن برکشید و به وی داد گفت چرا صبر نکردی تا بیرون آمدی گفت ترسیدم خاطری دیگر درآید که مرا از این بازدارد

وظیفه دوم آن که اگر زکوه به جمله خواهد داد در ماه محرم دهد که اول سال است و ماه حرام است یا ماه رمضان که وقت هرچند شریفتر ثواب مضاعف تر رسول ص سخی ترین خلق بود و هرچه داشتی می داد و در رمضان هیچ نگاه نداشتی