بخش ۶۹ - آداب تلاوت

باید که شش چیز نگاه دارد در ظاهر

ادب اول

آن که به حرمت خواند و نخست طهارت کند و روی به قبله آرد و متواضع وار نشیند چنان که در نماز علی رضی الله عنه می گوید هرکه قرآن در نماز خواند وی را به هر حرفی صد حسنه نویسند و اگر نشسته خواند در نماز پنجاه نویسند و اگر بر طهارت بود نه در نماز بیست و پنج و اگر بی طهارت خواند ده حسنه بیش ننویسند و آنچه به شب خواند و در نماز فاضلتر که دل فارغ تر بود

ادب دوم

آن که آهسته خواند و تدبیر می کند در معانی وی و در آن نباشد تا زود ختم کند و گروهی شتاب کنند تا هر روزی ختمی باشد و رسول ص می گوید هرکه قرآن پیش از سه روز ختم کند فقه قرآن نیابد و ابن عباس می گوید رضی الله عنه اذا زلزلت و القارعه برخوانم به آهستگی و تامل کنم دوستتر دارم از البقره و آل عمران به شتاب و عایشه رضی الله عنها کسی را دید که قرآن به شتاب می خواند گفت نه خاموش است و نه قرآن می خواند و اگر کسی عجمی باشد که معنی قرآن نداند هم آهسته خواند فاضلتر نگاهداشت حرمت را

ادب سوم

گریستن است رسول می گوید ص قرآن برخوانید و بگریید اگر گریستن فراز نیایدتان به تکلف فراز آورید و ابن عباس گفت رضی الله عنه چون سجده سبحان برخوانید شتاب مکنید در سجود تا بگریید اگر کسی را چشم نگرید باید که دلش بگرید و رسول گفت ص قرآن برای اندوه فرود آمده است چون برخوانید خویشتن اندوهگین کنید و هرکه در وعده و وعید و فرمانهای قرآن تامل کند و عجز خویش می بیند ناچار اندوهگین شود اگر غفلت بر وی مستولی نبود